دوباره سلام
زمان چه زود گذشت. فقط 2 ماه تا رفتن به دانشگاه موند. اما باز خوبه این موقع به خودم اومدم و دیگه سعی می کنم که کمتر ناله کنم و خوب از وقتم استفاده کنم. این روزا خیلی رمان می خونم و با خوندن اونا خودمم توش غرق می شم و خودم رو اونجا تصور می کنم. از رمان خوندن واقعا لذت می برم. این روزا بیشتر وقتم رو تو خونه ی اختصاصیِ خودم یعنی اتاقم می گذرونم. تنها و تنها. یا پشت کامپیوترم و یا رو تختم دارم کتاب و مجله می خونم. از تنهاییم لذت می برم. اما نه همیشه. این طوری وقت بیشتری رو واسه خودم دارم. دیگه طرف تلفن هم نمی رم و به ندرت تلفنی با کسی صحبت می کنم. من که تا دو سه سال پیش یه جا نمی تونستم بشینم حالا آروم شدم. به هر کی می گم که دیگه من تو خونه به کسی زور نمی گم، باورشون نمی شه و فکر می کنن این منم که تو خونه حکم فرمایی می کنم. اما نمی دونن که از این خبرا نیست. تو دار شدم. زیاد فکر می کنم اما زیاد نمی تونم جواب سوال هامو پیدا کنم. ولی باز خوبه که وقتم تلف نمی شه. یکی از کتابایی رو که خیلی خوشم اومد ازش سیذارتا بود. اولش خیلی ناراحت شدم، چون دیدم که از زندگی چیزی نمی دونم. اما خوشحالم که تو این سن که زیاد دیر نشده به این موضوع پی بردم. غمگین و شادم. بعضی وقتا دلم خیلی خیلی می گیره. کلی حرف تو دلم جمع می شه. کلی سوال. کلی جواب. اما وقتی می خوام تو دفترم بنویسمشون، می بینم هیچی نمی تونم بنویسم. انگار اونا حرفهای قلبم هستن که قلم نمی فهمتشون و نمی تونه اونا رو بنویسه. تو چند پست قبلیم یه مشت حرف کلیشه ای در مورد عشق نوشتم و الان که فکر می کنم می بینم اونا عشق نبودن و هوس بودن. عشق خیلی چیز عمیقیه. چیزیه که اگه بهش گرفتار بشی، زندگیت از این رو به اون رو می شه. وقتی می گم عشق فقط عشق دو جنس مخالف رو نمی گم. مولانا قبل از دیدن شمس فکر می کرد که به همه چیز رسیده. اما بعد از دیدن شمس فهمید که تنها از یه راه می تونه به خدا برسه که اونم عشق بود. مولانا از راه عشق شمس به عشق واقعی رسید و یه انسان کامل شد و با خدا یکی شد. عشق زمینی راهی است به سوی عشق آسمانی. خوش به حال کسایی که تو زندگیشون به عشق رسیدن. این شخص تونسته راز هستی رو بفهمه و کامل بشه. ما ها از هم جدا نیستیم و همگی در نهایت و در اصل و ریشه به هم پیوند خوردیم و یکی هستیم. پس چرا ما این رو نمی فهمیم و همدیگه رو تحقیر می کنیم. دل همدیگه رو می شکونیم و خیلی کارای دیگه. به نظر من بزرگترین گناه دنیا دل شکستنه. یکی از دبیرامون می گفت وقتی دل کسی رو می شکنی مثل اینه که یه میخ رو به دیوار می کوبی. وقتی می ری و ازش عذر خواهی می کنی، مثل اینه که میخ و از دیوار در میاری. اما این و باید بدونی که جای میخ برای همیشه رو دیوار می مونه. یه مدتی می شه که سعی می کنم این کارا رو نکنم. خیلی دل نازکم. دوست ندارم کسی رو از خودم برنجونم. شاید به خاطر همینه که خودم می رنجم. همیشه سعی کردم خودم باشم. بعضی ها بهم می گن یه ذره سیاست داشته باش. اما من نمی تونم و همین باعث می شه که همون حرفی رو بزنم که تو دلمه. نمی تونم وانمود کنم که کسه دیگه ای هستم. بیشتر موقع ها با همه رو راست بودم. و فکر می کردم اونام مثل خودم هستن. اما متاسفانه این طوری نمی شد. اما با این حرفام من نمی تونم با سیاست باشم و خودم نباشم. می دونم که خوب نیست و کمی سیاست لازمه ی کاره. اما نمی تونم. اما خودم از این وضع که رو راستم راضیم. در اخرم از همتون می خوام که واسم دعا کنین تا بتونم جواب سوالامو پیدا کنم و بتونم تا قبل از این که وقت تلف بشه و بگذره خودم رو درست کنم.....
نوشته شده در شنبه بیست و ششم آبان 1386ساعت 13:39 توسط الناز
|
تا حرصشون در بياد و دعوا کنن با هام. اما از گريه کردنشون بدم می آد
.
). در کنار درس، تفریحم می کردم. در عین این که شلوغی رو دوست دارم، بعضی وقتا دوست دارم تنها باشم و تو خونه کسی نباشه. مهمونی رفتن رو خیلی دوست دارم. بیرون رفتن رو هم دوست دارم، اما چون بیشتر وقتا کسی نسیت برم بیرون، بیشتر وقتم تو خونه می گذره. اینترنت رو هم خیلی دوست دارم. بیشتر وقتا جلوی کامپیوترم. از سر کار گذاشتن دیگران بدم نمی آد اما دوست ندارم کسی من و سر کار بذاره. تو یه مهمونی باشیم خیلی شلوغ می کنم. خیلی دوست دارم با هم سن و سالای خودم باشم. خیلی آهنگ گوش می دم. فیلم های رمانتیک و پلیسی رو دوست دارم. دوست دارم فول انگلیسی حرف بزنم. از خوابیدن زیاد خوشم نمی آد. رمان خوندن رو خیلی دوست دارم. از کارای خونه بدم می آد. از اجق(نمی دونم املاش درسته یا نه) درست کردن مو خیلی خوشم می اد. اما وقتی می رم بیرون ساده می رم. از آرایش کردن زیاد بدم می اد. البته خودم اصلا میونه ندارم با آرایش کردن. یه مختصر، اونم تو عروسیا. خب سرتون رو درد آوردم. این بود خلاصه ای از من. به نظر شما با این توصیفات من چه جور آدمی هستم؟؟؟
. حداقل من می دونم که اين يه شعار نيست. اين چند روزه حالم انقدر بده که کلافه شدم.صبح که از خواب بيدار شدم خواستم تلقين کنم که حالم خوب شده که يهو سرم گيج رفت و داشتم می افتادم زمين
. اما چه خوب می شد که وقتی مريض می شيم به اين فکر کنيم که اگه خدايی نکرده، آخرين روزای زندگيمونه، ببينيم آيا آماده ی رفتن هستيم؟ آيا کارای نيمه تموم نداريم؟ آيا کامل شديم؟ آيا رو سفيد می خوايم بريم پيش خدا؟ اين چند روزه به حال کسايی که سالمن غبطه می خورم. اما می دونم که اونا حال من رو درک نمی کنن و اون طور که بايد قدر سلامتيشون رو نمی دونن. از خدا می خوام که همتون سالم باشين
. يکی از دوستام مي گفت يه بار که تب و لرز گرفته بودم فکر کردم که آخرين روزای زندگيمه وکلی کار نيمه تموم دارم. می گفت که هنوز آماده ی رفتن نيستم. بيشتر ما ها اينطوری هستيم که وقتی که گرفتار می شيم ياد خدا می افتيم. يادمون مي افته که خدايی هم هست. هی ازش خواهش مي کنيم که ما رو خوب کنه ما هم قول می ديم که آدم خوبی بشيم. اما همين که حالمون خوب شد، همه چيز رو فراموش می کنيم. اينا همه آزمايش هاي کوچيکيه که از طرف خدا. رفته بودم آمپول بزنم که پرستاره گفت يه کم درد داره. خيلی ترسيدم. اما اومدم خودمو دلداری بدم، با خودم گفتم اگه اين دردا رو نتونم تحمل کنم پس تو اون دنيا چه جوری می خوام عذاب گناهايی رو که کردم تحمل کنم. کاش خدا جووووون گناهامون رو ببخشه
، چون مطمئنم تحمل عذاب برای هممون خيلی خيلی سخته، و طاقت فرساست.اگه نتونيم يه سرما خوردگی رو تحمل کنيم، وافعا چی کار می خوايم بکنيم با عذاب های برزخ و اون دنيا. اميدوارم همين مريضی های کوچيک مارو به خودمون بياره و قبل از اين که دير بشه، خودمون رو بتونيم درست کنيم و کم کاری ها و کم و کاستی هامون رو تا وقت هست جبران کنيم و عاقبت بخير بشيم.