یعنی می شه که خودم باشم؟؟؟

حالا خودت می دونیا، اما الناز فکر می کنم که این کارو کنی بهتر باشه!

آره فکر می کنم که درست می گی! پس دیگه حتما این جوری عمل می کنم.

الناز جون اگه نظر منو بخوای باید بگم که اشتباه می کنی و باید اینجور که می گم عمل کنی! آخه الی تو این دنیا نباید به کسی اعتماد کنی. همه به فکر خودشونن.

آره انگار که تو راست می گی. پس از فردا اون کاری رو می کنم که تو گفتی.

ااااااااااااااااااااااااااه!!! دیگه خسته شدم از بس که این گفت چی کار کن و اون یکی گفت چی کار نکن. البته از اونا خسته نشدم. از خودم خسته شدم که همش از دیگران می پرسم که چی خوبه و چی بده. همش منتظرم که اون کارام و تایید کنه که من بگم آره پس دارم درست پیش می رم. وقتی یه کاری می خواستم بکنم، از کلی آدم می پرسیدم که درسته یا اشتباه. جالب اینجاست همون که یکی باهام حرف می زدف قبول می کردم که حق با اونه. و یه مدت بعد که یکی دیگه بهم می گفت نه، اون درست نیست و این کار درسته و من هم می گفتم آره تو راست می گی.

تنها کسی که حق نداشت نظرش رو بهم بگه، خودم بودم. چون فکر می کردم من چه جوری می تونم بگم که این درسته یا نه. خیلی حسه بدیه. وقتی واسه خودت ارزش قائل نیستی، چه طور انتظار داری که دیگران واست ارزش قائل بشن. وقتی خودت به حرفات ایمان نداری فکر می کنی کسی می تونه بهت اعتماد کنه؟؟؟؟؟

یه مدتیه که همش به این که چرا خودم نمی تونم واسه کارام تصمیم بگیرم فکر می کردم. آخه این جوری که نمی شه زندگی کرد. فقط کارم شده بود فکرای الکی کردن و خودم رو عذاب دادن. آخرین نفری که واسش ارزش می ذاشتم خودم بودم. همه حق داشتن که اظهار نظر کنن در مورد کارام، جز خودم.

چرا باید از شکست بترسم؟ اگه شکست نخورم چه جوری می خوام پیروز بشم؟ این همه بزدلی واسه چی؟ باید شکست بخورم تا بتونم بفهمم که باید خودم بلند شم و دوباره از نو شروع کنم. این طوریه که می تونم بزرگ شم و خودم رو اداره کنم. اینطوری شاید بتونم خودم رو پیدا کنم و به خودم اعتماد کنم. اینطوریه که می تونم موفق بشم.

من دوستای خیلی خوبی دارم. دوستایی که خیلی کمکم کردن و می کنن. دوستایی که حتی اگه فقط از دلتنگی ها و ناراحتی هام باهاشون حرف بزنم باز قبولم می کنن و به حرفام گوش می دن.

سه تا از این دوستام، دوستای خوبه اینترنتیم هستن. بابایی آرشی جوونه نازم، حامد عزیز و خوب، آرمان گل. اینا واقعا دوستای خوبم هستن و خیلی دوستشون دارم. اما من هیچ کمکی از دستم بر نمی اد که واسشون انجام بدم، جز این که واسشون دعا کنم که موفق بشن و خوشبخت بشن و به همه ی آرزوهاشون برسن.

دوستای خوب داشتن خیلی نعمته بزرگیه. که من تا بخوام از این دوستا دارم که خدارو شکر می کنم. امیدوارم لیاقت اینو داشته باشم که دوستای گلم رو تا مدتهای زیادی داشته باشم. الما، فرناز، لیلا، المیرا و ... که اگه بخوام اسم همشون رو بگم کلی باید بنویسم. من با دوستام راحت تر حرف می زنم. چون فکر می کنم چون هم سن و سال هستیم، حرفای همدیگه رو بهتر می فهمیم.

یه چند شب پیش تصمیم گرفتم که سعی کنم واسه کارام خودم تصمیم بگیرم و وقتی دو دل بودم که چی کار کنم به قلبم گوش کنم که ببینم اون چی می گه. چون می گن اگه به حرفای قلبت گوش کنی و عمل کنی کار درستی انجام دادی. چون اون هیچ وقت بهت دروغ نمی گه. اما باید بتونی صدای قلبت رو از صداهای دیگه ای که ممکن اشتباه بگیری تشخیص بدی. امیدوارم که موفق بشم...